تاسف ، ابرسیاهی است که آسمان ذهن

آدمی را تیره می سازد در حالی که تاثیر

 جرائم را محو نمی کند .

پند آموز است ماجرای مردی که زمین را می کاوید

 تا ریشه های بی ثمر را از اعماق زمین بیرون کشد

  اما ناگاه گنجی بزرگ یافت ؟!

یک بار به مترسکی گفتم "از ایستان در این دشت خلوت

 خسته نشده ای؟" گفت: "لذت ترساندن عمیق و پایدار

 است، من از آن خسته نمی شوم".

دمی اندیشیدم و گفتم: "درست است؛ چون که من

هم مزه این لذت را چشیده ام."

او گفت:" فقط کسانی که تن شان از کاه پر شده باشد

 این لذت را می شناسند."

آنگاه من از پیش او رفتم، و ندانستم که منظورش

ستایش از من بود یا خوار کردن من.

یک سال گذشت و در این مدت مترسک فیلسوف شد.

هنگامی که باز از کنار او می گذشتم دیدم دو کلاغ

دارند زیر کلاهش لانه می سازند.