فقط این را بدانید که اگر قادرید فورا مشکلی

 را خلق کنید ، می توانید به همان سرعت

 و به سادگی راه حلی را نیز ایجاد کنید

چراغ های خیابان برای روشنایهای شهر

 مجبورند تمام شب بیدار بمانند

                             بگوئید

 "من در دل خدا هستم "و گمان مکنید که می توانید مهر

 را راه ببرید زیرا مهر اگر شما را سزاوار بشناسد شما

                       را راه خواهد برد

يکي از دوستان در مورد سبک مکتب امپرسيونيست

اطلاعاتي خواسته بود هر چند که با موضوع تحقيق

من تفاوت زيادي دارد

آخر همه ی روزها شب بود

باران تنها یک خاطره شد

و انتهای همه ی دیوارهای کهنگی

آوارگی بود

مسیری نیست

آخرین ایستگاه همان صندلی ست ؛

 با نوازش آرام گهواره ای.

نقاشي اكسپرسيونيستي و گرايش فلسفي نهان پشت آن ، صرفا به مكتب نقاشي آلماني سده

بيستم كه با همين نام شهرت دارد، محدود نمي شود. اكسپرسيونيسم عميقا در تاريخ نژاد شمالي

ريشه دارد و بسيار متاثر از گرايشاتي است كه معمولا به عنوان رمانتيك آز آنها ياد

ميشود .اكسپرسيونيسم به عنوان گرايشي سبك پردازانه از هنر مدرن معمولا براي توصيف

جنبش هاي معيني در حدود سالهاي 1905تا دهة 1920 اطلاق مي شود.

اكسپرسيونيست ها با به كار بردن روش و فنون مختلفي چون فنون مختلف چاپ و مجسمه

سازي بر احساسات شخصي نسبت به موضوع تاكيد بسيار داشتند. اكسپرسيونيست ها بر خلاف

معاصر ين خود (فووها) كه از رنگ به گونه اي استفاده مي كردند كه نقاشيهايشان آرامش و

نشاط مي بخشيد . در اكسپرسيونيسم احساسات دروني به بيرون تجلي پيدا مي كند. در تاريخ

هنر اين اصطلاح به سبكي اطلاق مي شود كه در آن قراردادها و سنت هاي طبيعت گرايي كنار

نهاده مي شود. در اين سبك واكنش حسي هنرمند اولي تراز مشاهده دنياي خارج است . خط،

رنگ، طرح و همة عناصر بصري در راستاي بيان احساسي هنرمند و به شكل غير ناتوراليستي

به كار گرفته مي شود.  آثار ونسان ونگوگ نوعي فضاي اكسپرسيو را در خود دارد آن شور و

وجد دروني نقاش با فضايي متفاوت با آنچه ديده مي شود و به دور از تحكم ناتوراليستي

وآغازگر روحية اكسپرسيونيستي كة با كارهاي نقاشان ديگر مانند گوگن كه البته

اكسپرسيونيست نبود ولي او در به كار گرفتن سايه به منظور بازنمايي اجتناب كرد و به طور

آشكار اصول   سمبوليسم را كه به نوبه خود به عنوان محمل ارتباطي براي اكسپرسيونيسم

بسيار حائز اهميت بود را پذيرفت  و تمام فرم ها را ساده و مسطح كرد و از رنگ به گونه اي

بهره برد كه ارتباط آن با واقعيت  يكسر از بين برود. احياي چاپ به روش دستي به عنوان يك

هنر مستقل در اين سبك صورت پذيرفت. در آثار اكسپرسيونيستي خط با اغراق و صراحت

بيشتري خود را نشان مي دهد وهمة انرژي بصري خود را به نمايش مي گذارد  و هنرمندان اين

سبك به طور كلي از دو روش استفاده مي كردند:

1-استفاده از خطوط خشن        2-استفاده از تضاد تاريكي و روشني  

كه در آثار چاپي بيشتر شاهد آنيم و در چاپ چوب (زيلو گرافي) و چاپ فلز(كالوگرافي) حكاكي

روي مس و برنج كه هنرمندان اين سبك از آن سود بردند.

در مجسمه سازي هم شاهد عصيان اين هنر هستيم در پيكره( يادبود جنگ) اثر ارنست بارلاخ

كه اعتراضي به جنگ جهاني اول است رد پاي اين سبك را مي بينيم.(رج سبك ها و مكتب هاي

هنري) از نقاشان اين سبك: اميل نولده(پيامبر) -كته كل ويتس(مادران)- ما كس بكمان –ادوارد

مونش(فرياد) –رئو(چهرة مسيح) –اشميت روتولف(ماهيگير و مسيح)- كريشنر 

                        و

        دزد زده هم از برای دزد زدگی خود

                     بی تقصیر نیست

 رسیدن به خویشتن بزرگ خویش دارید

خود او از زبان شما سخن بگوید

انتظار فردا ننشسته باشد؟

موفقیت ناشی از قضاوت صحیح است ، قضاوت

صحیح ناشی از تجربه است ، و تجربه اغلب ناشی

از یک قضاوت نادرست است

نهضت و جنبشي تئاتري يك چند بر تئاتر آلمان حاكم بود و در

 واقع آن را واكنشي5 بر ضد تئاتر رئاليسم6 واقع‌گرايي مي‌دانستند.

اكسپرسيونيسم بيشتر واقعيت‌هاي روان‌دروني را جست‌وجو

 مي‌كرد تا نمودهاي مادي7 را احتمالاً بتوان از خاستگاه و

 منشأ مستقيم در آثار بعدي هنريك ايبسن نمايشنامه‌‌نويس

 نروژي (1828 ـ 1916 م) نمايش رويايي اوگوست استرينگ

 برگ8 نمايشنامه‌نويس سوئدي (1849 ـ 1912)در آلمان

درام‌ رواني از نمايشنامه‌‌‌نويسان پيشين چون وده كيند9

(1864 ـ 1918) خطوطي يكسان گسترش پيدا كرد و پس

از جنگ جهاني تئاتر آلمان از دادائيسم10 القايي نيرو گرفت

 و به سوئيس راه يافت.

اکسپرسیونیسم، اصطلاحی که عمدتا در هنر های تجسمی به کار می

رود، عبارت از بهره گیری از کژنمایی و مبالغه برای ابراز و متجلی

ساختن عواطف درونی هنرمند است. این اصطلاح، در دلالت عام و

گسترده اش، می تواند به هر نوع آفرینش هنری اطلاق گردد که

بیشتر  بر نمایاندن احساس درونی و ذهنی تاکید ورزد تا مشاهده ی

عینی و بیرونی. اکسپرسیونیسم به یک تعبیر،  تحریف و اغراق آمیز

کردن پیکر انسان به منظور بیان احساسات و عواطف شدید است.

اکسپرسیونیسم در عکاسی پیشینه ای طولانی دارد، مبنای بنیادین آن

ارج نهادن به فردیت هنرمند و توانایی حیات درونی او است. که به

گونه ای جاندار بیان بصری یافته است.اکسپرسیونیستها  بر این

باورند که پایه ی آفرینش هنری تجربه ی پرشور هنرمند است و

بینندگان باید اثر هنری را بر اساس شدت احساساتی که در وجودشان

بر می انگیزد ارزیابی کنند. تاکید آنان بیشتر بر هنرمند است تا بر

جهان، و از نظر اکسپرسیونیستها ، شور و شدت بیان از صحت

بازنمایی حیاتیتر و اساسی تر است.

عبارت اکسپرسیونیسم در متون مربوط به نقاشی و زیبا شناسی بیش

از ادبیات عکاسی رواج دارد. بنا بر این « تصویر گرایی» در عکاسی

رایج تر است. و جنبش تصویر گرایی در عکاسی در چارچوب معیار

های اکسپرسیونیستی می گنجد. تصویر گرایان عکاسی را هنر قلمداد

می کردند و با جهد و تلاشی  سخت می کوشیدند مرتبه اش را به پای

نقاشی برسانند. تصاویر تصویر گرایانه غالبا با استفاده از عدسی

ملایم کننده ، کاغذ بافت دار ، دست کاری با قلم مو، روایت های

تمثیلی ، لباس های مخصوص و ابزار و ادوات کمکی پدید می آمدند،

و بعضی اوقات هم با چندین نگاتیو کولاژهایی تصویری به وجود می

آوردند. بسیاری از تصویر گران مشخصا از نقاشیهای ترنر، ویستلر،

دگا و مونه متاثر شده بودند. تصویر گرایی در اواسط دهه ی 1920

روی به انحطاط گذاشت و زیبایی شناسی « مستقیم» به میزان

گسترده جایگزینش شد و آ« را تحت الشعاع خویش قرار داد، لیکن

توجه نسبت به زیباشناسی و تصویر گرایانه («عکاسی دستکاری

شده») بار دیگر در دهه ی 1970 ظاهر شد، و این سنت امروز هم

پرتوان و سر زنده ادامه حیات می دهد.

نیست از ذكر برخی اندیشه های نظریه پردازان آن زمان آغاز كنیم.

زیگفرید كراكائر، والتر بنیامین یا حتی متقدمانی همچون گئورك زیمل

و شارل بودلر به اهمیت و مفهوم پیوند تصاویر اشاره می كردند

( سرگئی آیزنشتاین و ماهولی ناگی برای نخستین بار در فیلم نامه

«پویایی شهر بزرگ» كوشیدند از این نظریه بهره ببرند) در نهایت

آیزنشتاین با استفاده از تدوین دیالكتیكی، موفق شد به اندیشه جامه

عمل بپوشاند

این اصطلاح كه حدود سال 1950 متداول شد ، توصیف كننده

 جنبشی در هنر انتزاعی تجسمی است كه در دهه 1940 در

نیویورك پا گرفت. اكسپرسیونیسم انتزاعی ابتدا درباره برخی از

كارهای اولیه كاندینسكی به كار رفت، ولی هنگامی رایج شد

كه به كارهای آرشیل گوركی و جكسن اطلاق شد. اندكی بعد

 به آثار دیگر نقاشان نیویورك تسری یافت كه نه انتزاعی بودند

( مانند آفریده های دكونینگ و گاتلیب) و نه اكسپرسیونیستی

( همچون كارهای روتكو و كلاین). نقاشانی كه با این اصطلاح

توصیف می شوند، بیش از آنكه سبكی مشترك داشته باشند، در

نگرش و دیدگاه دارای وجه اشتراكند: همه می خواهند در برابر

 قیود سبكهای سنتی طغیان كنند، روشهای تكنیكی دستوری را

 زیر پا نهند و معیارهای هنر تمام بر طبق ضوابط دیرینه

زیباشناختی را لغو و بی معنا اعلام كنند، دارای روحیه ای

 پرخاشگرند و بیان گری آزاد و خود انگیخته را طلب می كنند.

بارزترین نمونه این خود انگیختگی ، نقاشی كنشی جكسن پولاك

است. این جنبش تا حد زیادی نقاشان اروپایی دهه های 1950 و

 ۱۹۶۰را تحت تأثیر قرار داده است. این نخستین بار بود كه یك

جنبش آمریكایی می توانست در چنین موقعیتی قرار گیرد

 و موجب شود كه نیویورك به عنوان مركز جهانی هنز پیشتاز،

جانشین پاریس گردد.
 

اكسپرسيونيسم انتزاعي نقاشي كنشي يا نقاشي رفتارنما، نوع

نوآمده تري از نقاشي فراگير اكسپرسيونيستي در غرب و بويژه امريكا

است، كه از خوانش دوباره ي سبك ها و جنبش هاي ديگر توسط

نقاش، شكل گرفته است و اغراق نيست اگر بگوييم، در سنجيده ترين

حالت خود قابل مقايسه با «بداهه نوازي» براساس رديف ها و

رپرتوار موسيقي است. منتها اينجا نه براساس نت، كه با

رنگ گزيني ذهني و آگاهانه و با حركات سريع قلم مو و كاردك و...

روي بوم به دست مي آيد. كارهاي قربي را هم، اگرچه به نوعي

دريافت مستقيم عناصر و اشياي نقاشي هاي پيش از خود و تعميم

تجربه ي تحليلگرانه به وسيله ي حركات سريع قلم مو و بازي

آزادانه ي خطوط كناره نما مي توان خواند، اما به همزماني و

هم خانگي اين تجربه در دست و ذهن هنرمند يا در روح و روي بوم،

نمي توان اطمينان كامل داشت واين شايد بزرگترين خرده يي است كه

مي توان با كمي تأمل در آثار به دست آمده از اين راه و در مقايسه با

آثار سرآمد اين سياق، به خيلي از نقاشان جوان ودنباله رو گرفت، كه

هنوز تجربه و مطالعه ي مستقيم زيادي روي رنگ و خط و ظرفيتهاي

بياني آنها ندارند. اين مورد آخر را بيشتر به خاطر يكباره گي

وناگهاني ارايه ي چنين كارهايي از سوي نقاش و در مواجهه با اين

همه سبك و سياق تجسمي، كه نقاش بي تفاوت از كنارشان گذشته

است و نمود نخستين واپسين آنها در «طراحي» است، مي گويم. اين

همه به تحليل رفتن فضا و گردش بيهوده و ناگاه چشم در پهنه ي

بوم، تا وقتي مي توان مؤثر بيفتد، كه قابليت ترجمان به زبان ادبي را

داشته باشد و در غير اين صورت بيش از فريب بزرگي براي چشم

بيننده نيست، كه فقط و فقط به خاطر داشتن نوعي كمپوزيسيون

بي ژرفا توجيه مي شود.

مقايسه مي كنم اينجا، كار نقاش را با «جريان سيال ذهن» در

داستان، كه باوجود سانسور نشدن و ترتيب نيافتن ذهنيت نويسنده و

انگاشت كلي او از موردي كه مي خواهد از آن سخن بگويد، بالاخره

نوعي ساختار، وحدت بخش لايه هاي به اصطلاح پيش از گفتار

ونوشتار نويسنده (چيزي كه با آشكار شدن بدون نظم نقطه هاي تيره

بر بوم سپيده ذهن مقايسه شده) است. در نقاشي قربي هم بدون شك

قرار است با صورت سانسور نشده يي از حالات دروني نقاش مواجه

شويم، اما تنها تا جايي اين هم نشيني، هم آواريي و هماهنگي

رنگها، براي ما قابل تصور وتفسير و گاه تأويل است، كه بتوان آن را

به عنوان واقعيتي تازه، اما سنجيده، براي ادراك حسي و بصري مان

به خود بقبولانيم و با تجربه هاي بصري پيشين مان جمع بزنيم.

اکسپرسیونیسم (حالت نمایی) یا اکسپرسیویسم (بیانگری)

در عکاسی پیشینه ای طولانی دارد اما در تاریخ نظریه

 هنر از نظر قدمت به پای واقعگرایی نمی رسد. مبنای

 بنیادین آن ارج نهادن به فردیت هنرمند و توانایی حیات

 درونی او است که به گونه ای جاندار بیان بصری یافته

است .اکسپرسیونیستها بر این باورند که پایه آفرینش

هنری تجربه پر شور هنرمند است و بینندگان باید باید

اثر هنری را بر اساس شدت احساساتی که در وجودشان

 بر می انگیزد ارزیابی کنند.تاکید آنان بیشتر بر هنرمند

است تا بر جهان و از نظر اکسپرسیونیستها شور و شدت

 از صحت بازنمایی حیاتیتر و اساسیتر است.

عبارت اکسپرسیونیسم در متون مربوط به نقاشی و

 زیبا شناسی بیش از ادبیات و عکاسی رواج دارد.

بنابر این عبارت تصویرگرایی در عکاسی رایج تر است

و جنبش تصویرگرایی در عکاسی در چارچوب معیارهای

اکسپرسیونیستی می گنجد. تصویرگرایی مقدم بر عکاسی

ِ مستقیم به مثابه واکنشی نسبت به تصویرگرایی پدید آمد.

تصویرگرایان عکاسی را هنر قلمداد می کردند و با جهد

 و تلاشی سخت می کوشیدند مرتبه ای را به پای نقاشی

برسانند. آنها در مبارزه ی خویش غالبا از موضوعات

 و قواعد و اصول سبک آورانه ی نقاشیهای زمانه شان

 تقلید می کردند. مثلا در عکس در دل توفان که آن را

 بریکمن حدود 1912 در کالیفرنیا گرفت فرشته ای نگهبان

 را می بینیم که زیر سروهای کوهی خم شده در باد زنی

را تسلی می دهد...این عکس به طرحی با زغال شباهت دارد.

تصاویر تصویر گرایانه غالبا با استفاده از عدسی

ملایم کننده کاغذ بافت دار دستکاری با قلمو.. روایت های

تمثیلی ...لبایهای مخصوص و ابزار و ادوات کمکی پدید می آمدند..

وبعضی اوقات هم با چندین نگاتیو کولاژ هایی تصویری

به وجود می آوردند. هدف هنر بود و وسایل تمام چیزهایی

 بودند که می توانستند عکاس را در رسیدن به این هدف

 یاری دهند.

بسیاری از تصویرگرایان مشخصا از نقاشی های ترنر..ویستلر

.. دگا ومونه متاثر شده بودند.سنت تصویرگرایی چهره های

تاثیر گذار تاریخی نظیر الوین کابرن ..اف هالند دی..فردریک ا

ونز..گرترود کیزبیر..آلفرد استیگلیتس .. ادوارد استایکن

و کلارنس وایت را شامل می شود

پیکره تراشی اکسپرسیونیستی به کارگیری حفره و

 برآمدگی، راست خطی و خمیدگی، برش و حجم آفرینی

 به شیوهٔ حجم گری، اعوجاج بخشی و برهم زنی تناسبات

 طبیعی به شیوهٔ اکسپرسیونیسم، بر ما عرضه می‌دارد.

 زادكين پیکره تراش روسی(که در فرانسه به کار مشغول بود)

 آثاری در این سبک از خود به جا گذارده‌است.

با بهره برداری از اصول و اسلوب آن مکتب متدرجا تمایلات

اکسپرسیونیستی را در آثار خود نمایان ساخت، و سرانجام

 تنها آن شیوه را برای ابراز عصیان و بدبینی عمیق خود

 مناسب یافت.

انگلستان از این نهضت‌های هنری برکناری ماند و تنها

ماتيو اسميث با آثار فوویست‌ها آشنایی یافت و به شیوهٔ

 آنان رنگهای گرم و تابان بر پرده‌های خود نشاند.

 اکسپرسیونیسم با سجیهٔ عصیانگری و مهار گسیختگی

 خود اصولا از پسند خوی خوددار و سنت پرست انگلیسی‌ها

به دور بود.

در فرانسه می‌توان دو مکتب اکپرسیونیسم و فوویسم  را از برخی

جهات فنی و صوری چون،رنگ‌های به نهایت تند، شکلهای ساده

شده،جزییات از قلم افتاده،با هم قرین و مشابه دانست. ولی

فوویست‌ها از رنگهای تند و خطوط ضخیم برای ایجاد نمای دیداری

استفاده می‌کردند حال آنکه اکپرسیونیست‌ها از این خصوصیات

برای بیان حالات درونی سود می‌جستند

جیمز انسور در ۱۸۶۰در بلژیک به دنیا آمد و در ۱۹۴۹ در همان

شهر درگذشت.

ا دوارد مونک نروژی که پردهٔ معروفش جیغ در سال به تنهایی مفهوم

کامل شیوهٔ اکسپرسیونیسم را در نظر بیننده روشن می‌سازد.

امیل نولده در ۱۸۶۷در شلزویگ،ناحیه‌ای در شمال غربی آلمان متولد

شد و در۱۹۵۶ در سیبول درگذشت.

وی با تجسم بخشیدن به پندارهای دینی و صور کابوسی ذهن

آشفته‌اش یکی از نقطه‌های اوج این شیوه را در وجود می‌آورد.

ژرژ روئو در ۱۸۷۱ درپاریس متولد شد و ۱۹۵۸ در همان شهر از

دنیا رفت.

وی در بیشتر آثارش الهامات دینی و تلخ کامی‌های خود را با شکلهای

زمخت و چهره‌های سرد و عبوس (که از جهاتی یادآور تصویر

سازی قرون وسطائی  و تنگ افتاده در فضایی فشرده‌اند)مجسم

می‌سازد. او همچنین در آثارش رنگهای تند و تیره و خطوط سیاه

بسیار کلفت(همانند بند کشی سربی در شیشه‌های منقوش کلیساهای

گوتیک) به کار می‌برد.

کته اشمیت کلویتز متولدکالینینگراد(Kaliningrad)در ۱۸۶۷ و

در درسند (Dresden) در سال ۱۹۴۵ درگذشت.

عنوان «اکسپرسیونیسم» در سال ۱۹۱۱ برای متمایز ساختن گروه

بزرگی از نقاشان به کار رفت که در دههٔ اول سدهٔ بیستم بنای کار خود

را بر باز نمایی حالات تند عاطفی، و عصیان گری علیه نظامات ستم

گرانه و ریاکارانهٔ حکومت‌ها، و مقررات غیر انسانی کارخانه‌ها، و

عفونت زدگی شهرها و اجتماعات نهاده بودند. این هنرمندان برای

رسیدن به اهداف خود رنگ‌های تند و تشویش انگیز، و ضربات مکرر

و هیجان زدهٔ قلم مو، و شکل‌های اعوجاج یافته و خارج از چارچوب

را با ژرفنمائی به دور از قرار و سامان ایجاد می‌کردند و هرآنچه

آرامش بخش و چشم نواز و متعادل بود از صحنهٔ کار خود بیرون

می‌گذاشتند. بدین ترتیب بین سالهای ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۳ مکتب

اکسپرسیونیسم با درکی خاص از هنر خاص ونسان ونگوک و به

پیشتازی نقاشانی چون کوکوشکا، امیل نولده وکرشنردر شهر

درسدن و با عنوان «گروه پل» به وجود آمد.